X
تبلیغات
رایتل

به دلم، مِهر جانِ نبی و علی

جمعه 20 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 12:16 ب.ظ

حکیم ابوالقاسم فردوسی، شاعر بزرگ و حماسه سرای ایرانی، سراینده ی شاهنامه، دلبسته به فرهنگ کهن ایران زمین، مردی شیعه مذهب و پیرو اهل بیت پاک رسول خدا بوده است.
بزرگان علم و ادب پارسی مهم ترین دلیلی را که محمود غزنوی (پادشاه زمان فردوسی) شاهنامه را تحویل نگرفت و به او هیچ صله ای (هدیه) نداد، اختلاف مذهبی بین او و فردوسی بود. چرا که محمود سنی مذهب بود و فردوسی شیعه.
این معنی از هجونامه ای که فردوسی برای محمود سروده است، به خوبی بر می آید:

 

ایا  شاه  محمود  کشور گشای                     ز من گر نترسی بترس از خدای
مرا غمزه کردند ، کین  پُر  سخن                      به مهر نبی و علی شد کهن
منم بنده ی هر دو تا  رستخیز                       اگر شه کند پیکرم ریز ریز
من از مهر این هر دو شه نگذرم                      اگر تیغ شه بگذرد بر سرم
نترسم  که  دارم  ز  روشن دلی                     به دل مِهر جانِ نبی و علی
به گفتار پیغمبرت راه جوی                             دل از تیرگیها بدین آب شوی
که من شهر علمم، عَلِیم در است                    درست این سخن گُفتِ پیغمبر است
گواهی دهم این سخن راز اوست                    تو گویی دو گوشم بَر آواز اوست
منم  بنده ی اهل بیت نبی                            ستاینده ی خاکِ پای وصی
اگر چشم داری به دیگر سرای                        به نزد نبی و علی گیر جای
گرت زین بد آید، گناه من است                     چنین است و این دین و راه من است
بر  این زادم و هم بر این بگذرم                       چنان دان که خاک پی حیدرم
هر آنکس که در جانش بغض علیست               از او خوارتر در جهان زار کیست؟
نباشد جز   از  بی  پدر دشمنش!                   که ایزد به آتش بسوزد تنش!
 
 

فردوسی شیرین سخن در سن 80 سالگی در کمال غربت و تنگدستی، در روزی که محمود از کرده خویش پشیمان شده و برایش صله ای فرستاده بود، چشم از جهان فرو بست، او را به جرم شیعه بودن (که گناه نا بخشودنی از گذشته تا حال است) نگذاشتند که در قبرستان مسلمانان دفن شود، حکیم را در باغی که مِلک او بود، بر دروازه ی رزان طوس به خاک سپردند، اما مزارش همواره مورد توجه ایران دوستان و شعرا بوده، تا در سال 1313 شمسی ، بنای سنگی بر مزارش نصب کردند و اینک آرامگاه او آرام جان دوستداران شعر و ادب پارسی وافتخار ایرانیان است.
چقدر زیباست جمع این دو بیت، روحش شاد که پس از هزار و اندی سال هنوز مایه افتخار شیعیان و ایرانیان است.
 
منم بنده ی اهل بیت نبی                        ستاینده ی خاکِ پای وصی

چو ایران نباشد تن من مباد                       در این بوم و بر زنده یک تن مباد 

 

پی  نوشت: 

روزی دو نفر در جنگل قدم می زدند. ناگهان شیری در مقابل آنها ظاهر شد. یکی از آنها سریع کفش ورزشی اش را از کوله پشتی بیرون آورد و پوشید. دیگری گفت بی جهت آماده نشو هیچ انسانی نمی تواند از شیر سریعتر بدود. مرد اول به دومی گفت: قرار نیست از شیر سریعتر بدوم. کافی است از تو سریعتر بدوم... 

 

پی عکس نوشت: 

«سری دوم» از عکس های «نگاه اول» رو هم به زودی تقدیم می کنم.

del.icio.us  digg  newsvine  furl  Y!  smarking  segnalo